Polak, niekatolik, a w dodatku muzyk! A to w zupełności nie jest dziwne. Polski...

Polak, niekatolik, a w dodatku muzyk! A to w zupełności nie jest dziwne. Polski renesans to wręcz skarbnica polifonii, którą tworzyli w ogromnej części kompozytorzy poeci związani z Reformacją.

Wyjątkowo nie przynoszę Wam nikogo z Ewangelickiej Liturgii Godzin, a że polskiej nie ma, to przypomnę Wam o działaczu polskim działaczu Reformacj i kompozytorze, którego z miłością śpiewają zarówno chóry zawodowe jak i amatorskie.

Miał na imię Wacław. Wacław z Szamotuł.

Urodził się w okolicach 1524 roku, zaś z ideami reformacyjnym zetknął się prawdopodobnie w Krakowie, w którym od 1526 roku propagowanie Reformacji było karane śmiercią.

Pan jednak chciał, by idea odnowy Kościoła zagościła w sercu kompozytora, który współpracował z innym krakowskim reformacyjnym działaczem Andrzejem Trzecieskim. W Krakowie również działał Cyprian Bazylik - inny kompozytor i wydawca pierwszego protestanckiego przekładu Biblii. Bardzo artystyczne początki miała więc @ewangelicy krakow

Wacław z Szamotuł czerpał zarówno z poezji Trzecieskiego, jak i psalmów z wydanej przez Bazylika Biblii.

Pierwszy biograf Wacława podaje, że zmarł on kilka dni po śmierci swojego króla - Zygmunta Augusta, choć nie jest to pewne. Tak czy siak, byłby to lipiec i w końcówce tego miesiąca dzielę się z Wami jedną z moich ulubionych pieśni:

Spowiedź powszednia (Ach mój niebieski Panie), w wykonaniu Minimus.

Do słów Andrzeja Trzecieskiego (każda zwrotka rozpoczyna się kolejną literą jego imienia i nazwiska). Link w komentarzu

A-ch, mój niebieski Panie

Boże wszechmogący

W jedyności Trójce Świętej

Wiecznie królujący,

N-ie lża mnie upadłemu

A złości pełnemu

Jedno k tobie się uciekać,

Panu Bogu memu.

D-ałeś mi tę otuchę

W Piśmie przez Proroka,

śe ty śmierci nie poŜądasz

Grzesznego człowieka.

itd.

Wacław z Szamotuł

Antoni Oleszczyński, Raffaello Sanzio, XIX w.