Sola Scriptura To Bzdura 
Czy cierpienie można ukryć? Ból i rozpacz płynące z serca schować przed światem?
Można.
W dźwiękach.
Dla Jana Sebastiana Bacha, którego nasza tradycja nazywa Piątym Ewangelistą, cała jego muzyka sakralna “jest oddana jednemu - czci dla Boga w ludzkiej postaci - Jezusa z Nazaretu.” Sam autor tego cytatu opowiada więcej o Bachu w swojej “Historii muzyki” od BBC. W pierwszym komentarzu załączam niezwykłe dysonanse (nieprzyjemne dla ucha współbrzmienia), które Bach schował w przejmującej arii “Zerfließe, mein Herze” z Pasji Janowej. Nie da się tego opowiedzieć - to trzeba usłyszeć, toteż odsyłam do komentarza, by zrobił to prowadzący program BBC Howard Goodall.
Sam bym tego nie usłyszał, ten geniusz jest przede mną często zakryty, na szczęście są ludzie którzy rozkładają twórczość Bacha na czynniki pierwsze i wtedy można sobie lepiej uzmysłowić jaką teologię Bach uprawiał dźwiękami.
Aria ta wyśpiewywana jest po śmierci Jezusa:
Rozpłyń się, me serce, w potokach łez
Dla chwały Najwyższego.
Opowiedz światu i niebu tę nędzę:
Twój Jezus umarł.
W komentarzu załączam również link do nieortodoksyjnego wykonania tej arii, które skradło moje kubki uchowe.
Dziś mija 275 lat od śmierci Piątego Ewangelisty.
Grób Bacha w kościele św. Tomasza w Lipsku,
fot: Wikipedia
Co Bach schował:
Nieortodoksyjne wykonanie:
