Symbolon w starożytności był obiektem wymienianym między stronami, który pełnił...

Symbolon w starożytności był obiektem wymienianym między stronami, który pełnił rolę uwierzytelniającą.

Mogła to być gliniana tabliczka, która rozbita i rozdzielona, przy ponownym spotkaniu informowała o poprzednich ustaleniach.

Reformacja luterańska zachowuje, podziela i odmawia w praktyce liturgicznej trzy starożytne Symbole wiary:

💡 Apostolskie Wyznanie Wiary

💡 Nicejsko-Konstantynopolitańskie Wyznanie Wiary

💡 Atanazjańskie wyznanie wiary

Te wyznania wiary, poprzedzone przedmową, otwierają zbiór ksiąg wyznaniowych luteranizmu - Księgę Zgody.

Ostatni z wymienionych symboli - Quiqumque, wprost stanowi o tym czym jest wiara katolicka tj. powszechna:

Wiara zaś katolicka polega na tym,

abyśmy czcili jednego Boga w Trójcy,

a Trójcę w jedności.

Kościoły tradycji luterańskiej uważają się za kontynuatorki i współspadkobierczynie wiary apostolskiej i katolickiej (“katolicki” to z Greki “powszechny”).

Z perspektywy luterańskiej, starożytne symbole wiary są znakami jedności Kościoła, który, choć nie jest jedną instytucją, jest przekraczającą miejsce i czas wspólnotą Boga z ludźmi.

Luter w omówieniu Symbolu Apostolskiego zrównuje nawet “Święty Kościół Powszechny” ze sformułowaniem “całe Chrześcijaństwo”.

Bo przynależność do instytucji, sama z siebie, nie zbawia.

Dietrich Bonhoeffer (luterański duchowny)

Edyta Stein (rzymskokatolicka zakonnica)

Witraże “Czterech męczenników XX wieku” w Parafia Ewangelicko-Augsburska św. Krzysztofa we Wrocławiu

fot. Wikipedia