Świecka konfirmacja w operze, zaś zamiast kazania - przemówienie o wartościach...

Świecka konfirmacja w operze, zaś zamiast kazania - przemówienie o wartościach humanistycznych. O coraz popularniejszej w Skandynawii formie konfirmacji dowiedziałem się od tamtejszych lokalsów.

I mam zagwozdkę.

Z jednej strony plusy: do kościelnych obrzędów przystępują ludzie wierzący, zaś pewne ryty przejścia sprawdziły się w wierzącym społeczeństwie na tyle, że i zeświecczone społeczeństwo chce je zachować.

Z drugiej minusy: im mniej dzieci, młodzieży i dorosłych słuchających Słowa Bożego, tym mniej tych, z którymi możemy podzielić się radością życia z Bogiem.

Przecież skoro Pan może z kamieni wzbudzić sobie lud wierny (Mateusza 3,9), dlaczego więc miałby nie rozpalać miłością do siebie ludzi tzw. letnich w wierze czy wychowujących i dorastających w takich rodzinach?

Augustyn nazywa Kościół ciałem przemieszanym - corpus permixtum.

Są w nim więc święci, grzeszni, bezbożnicy, hipokryci, pokutujący, gorejący miłością do Pana, są obojętni i są letni. Kościół, podobnie więc jak i Luter powie o człowieku, jest święty i grzeszny jednocześnie.

To z Boga, nie z nas jest jego świętość, zaś jego grzech jest konsekwencją naszej ludzkiej grzeszności.

Pierwsi luteranie konfirmację odrzucili, rozumianą po średniowiecznemu jako bierzmowanie. Dla ewangelików Chrzest Święty był kompletny i pełny, nie wymagał żadnego smarowania olejami by otrzymać dodatkowe dary Ducha Świętego - nie było o tym nic w Biblii, nie wiązały się z tym obrzędem żadne obietnice zbawienia. Reformatorzy wyszli więc z postulatem, że nie można istnienia sakramentu bierzmowania uznawać za prawdę objawioną. Luter o bierzmowaniu miał złe zdanie - umniejszało ono rolę chrztu, twierdził nawet, że “papiści” wprowadzili go po to, by ich biskupi mieli co robić, ale że to jedynie małpia zabawa (Affenspiel). W 1529 Luter wydaje Mały Katechizm i to z niego młodzież ewangelicka ma być nauczana.

Pierwszą konfirmację odnajdziemy w porządku kościelnym z Ziegenhain z 1539, w Hesji. Nie był to porządek luterański ani reformowany (~kalwiński). Był buceriański - jego autorem był ks. Marcin Bucer.

Tu mamy już mowę o nałożeniu rąk.

W kościołach luterańskich stopniowo zaczął się pojawiać zwyczaj egzaminowania młodzieży kończącej katechezę, by dopuścić ich do Stołu Pańskiego, nie był to jednak obrzęd kościelny, a raczej edukacyjny.

Można więc powiedzieć, że luterańska konfirmacja to także tradycyjnie pierwsza komunia :D

Osobisty, duchowy i kościelny wymiar konfirmacja otrzymuje na przełomie XVII i XVIII wieku, w wyniku rozwoju pietyzmu. To wtedy pojawia się ona w luterańskiej Skandynawii i stopniowo staje się obowiązkiem każdego młodego człowieka - bez konfirmacji nie można było zostać np. urzędnikiem, wziąć ślubu czy… świadczyć w sądzie!

A gdzie człowiek - tam grzech.

Norweski kolega z pracy narzekał, że musi wydać dużo pieniędzy na prezent, bo jego chrześnica ma konfirmację. A ten konsumpcjonizm to chyba problem ekumeniczny - u luteran konfirmacyjny, u rzymskich katolików pierwszokomunijny.

W komentarzu załączam film z konfirmacji, którego tłem jest szwedzka pieśń eucharystyczna.

Konfirmacja w Alvdal,

Den norske kyrke, 1955

Domena publiczna

Boże, nasz rozwiązany język Tobie swoją ofiarę niesie;

Po trzykroć święty śpiewamy z zastępem aniołów,

Pełne stało się niebo Twojej chwały,

daleko sięga wokół ziemi Twoje miłosierdzie.

Ze wszystkimi serafinami wzywamy Twoje imię i w proch padamy.

Chryste, Ty który zstępujesz do wiernych

i ku zbawieniu poświęcasz każdą duszę, która prosi,

Ty, który zapraszasz nas, byśmy darmo spożywali chleb życia,

Ciebie pokornie wielbimy za Twoją gorzką śmierć.

Racz sam nas oczyścić i Twój lud zjednoczyć, Jezu, Ty jedyny.

Gdy przyjdziesz ponownie na Twój wielki sąd

i przed siebie każesz wezwać złego i pobożnego,

racz nas wprowadzić do Twojej sali wieczerzy

i uczynić nas błogosławionymi wśród liczby zbawionych.

Tobie, nasz Panie drogi, podzięka i pochwała, i chwała.