Sola Scriptura To Bzdura 
Jednocześnie święty i grzeszny - łac.: simul justus et peccator.
Ciężko w kilku zdaniach rozpakować ten opis kondycji ludzkiej wg tradycyjnej teologii luterańskiej.
Nie wdając się w teologiczne niuanse, można rzec, że człowiek jest jednocześnie święty (sprawiedliwy/zbawiony) i grzeszny.
Teologia rzymskokatolicka utrzymuje, że człowiek posiada dążność do czynienia zła (konkupiscencja), która sama w sobie nie jest grzechem. Po wykonaniu grzesznej czynności (aktualizacja dążności), człowiek traci łaskę “uświęcającą”, popada w grzech śmiertelny, potępienie, a umierając w tym stanie może trafić do piekła.
Teologia luterańska przeczy takiemu rozumieniu łaski i grzechu. Dla luteran już sama dążność do złego (konkupiscencja) jest grzechem, tak jak każdy czyn z niej wynikający (aktualizacja). Człowiek więc, bez względu na swoje działanie, jest grzeszny. Nawet dosadniej - człowiek, sam z siebie, jest grzechem.
W ten grzech i brud wchodzi Chrystus ze swoją łaską. Jego krzyż daje łaskę i pocieszenie.
Daje świętość.
Grzech jest z człowieka, świętość zaś z Boga.
Tę teologiczną różnicę pomiędzy podejściem rzymskim a ewangelickim XX wieczny teolog Herman Sasse pokazuje na przykładzie praktyki sakramentalnej.
Teologia rzymskokatolicka utrzymuje, że człowiek w grzechu nie może przystąpić do Wieczerzy Pańskiej, by nie popełnić jeszcze większego grzechu - “świętokradztwa”.
Teologia luterańska utrzymuje, że to właśnie w grzechu przychodzi do nas Pan z pociechą i uzdrowieniem.
Przyjęcie Jego Ciała i Krwi nie jest nagrodą za dobre sprawowanie, lecz lekarstwem w (ciągłym) grzechu, wzmocnieniem w łasce i pociechą w utrapieniu.
Zadatkiem życia wiecznego, obiecanego tym, którzy jedzą i piją Ciało i Krew Chrystusa.
Bo obietnice Pana nie zawodzą.
W komentarzu:
Bardzo krótki filmik ks. Nadia Bolz-Weber, która w skrótowy sposób tłumaczy teologię “simul justus et peccator”.
Pierwsze luterańskie nabożeństwo w Brandenburgii
lub
Pierwsza (luterańska) komunia księcia Brandenburgii
Adolph Menzel, 1863
(Książę otrzymuje Krew Pańską, przed Reformacją zarezerwowaną tylko dla duchownych)
