Sanctus (łac. Święty) w tradycji luterańskiej jest zwieńczeniem modlitwy...

Sanctus (łac. Święty) w tradycji luterańskiej jest zwieńczeniem modlitwy liturga zwanej prefacją - modlitwy dziękczynnej przed konsekracją chleba i wina.

Jako zbór chrześcijański zgromadzony na nabożeństwie, wraz z Kościołem wszystkich czasów, wraz z całym niebem wyśpiewujemy chwałę Tego, który zaraz będzie karmił nas Swoim ciałem i Swoją krwią.

Hymn ten historycznie był łączony z Benedictus (łac. Błogosławiony - Błogosławiony który idzie w imię Pańskie).

W takiej połączonej wersji (Sanctus + Benedictus) mamy na przykład chorał Bacha BWV 325 “Heilig, Heilig, Heilig”.

W liturgiach średniowiecznych zdarzało się, że Sanctus był wykonywany przed konsekracją, zaś Benedictus już po, choć nie zawsze :)

W miejscu Benedictusa wykonywano czasami utwory “in loco Benedictus” (łac. w miejscu Benedictusa).

Takim utworem jest np. renesansowy motet “Tu solus qui facis mirabilia” (łac. Tyś jeden, który czyni cuda) Josquina Desprez’a ( <3 )

W polskim porządku nabożeństwa luterańskiego Benedictus jest zalecaną, choć nieobligatoryjną częścią Sanctusa.

Utwór “Tu solus qui facis mirabilia” (in loco benedictus), bywał śpiewany po konsekracji chleba i wina.

Tyś jeden, który czyni cuda,

Tyś jeden Stwórcą i nas stworzyłeś;

Tyś jeden jest Odkupicielem i nas odkupiłeś

Swoją krwią najświętszą.

W Tobie jedynie mamy schronienie,

W Tobie jedynie ufamy,

Nikogo innego nie czcimy,

Jezu Chryste!

Ku Tobie wylewamy nasze modlitwy,

Usłysz nasze błagania

i daj to, o co prosimy

o Królu dobroci!

Kochać innego

byłoby zwodnicze;

Kochać innego,

głupstwem i grzechem by było.

Usłysz nasze wzdychanie,

napełnij nas Swoją łaską,

o królu królów!

Byśmy mogli pozostać w służbie Twojej,

z radością

na wieki.

Adoracja imienia Boga

Francisco Goya, XVII w.

Saragossa