Lectio Divina (łac. Boskie Czytanie)
to tradycyjna forma modlitwy Pismem Świętym, która kojarzona jest z tradycją benedyktyńską.
Ojciec Benedykt, w rozdziale 48 swojej Reguły (zasada mniszego życia) z początków VI wieku), poleca swoim duchowym dzieciom:
“Bezczynność jest wrogiem duszy. Dlatego też bracia muszą się zajmować w określonych godzinach pracą fizyczną i również w określonych godzinach czytaniem duchownym.”
Duży nacisk na tę formę kontemplacji Słowa Bożego kładł Bernard z Clairvaux podczas reformy monastycyzmu zachodniego, którego wspominam już trzecią notkę z rzędu :D
Na Lectio Divina składają się:
-
Lectio - czytanie
-
Meditatio - rozważanie
-
Oratio - modlitwa
-
Contemplatio - kontemplacja
Niemiecki luterański teolog Paul Althaus gdy relacjonuje skomplikowaną relację Lutra do monastycyzmu twierdzi, że w średniowiecznych monasterach przetrwała miłość do czytania i rozważania Słowa Bożego, zaś Luter (sam będący mnichem) chciał tę miłość dać światu poza klasztornymi murami.
Modlitwa w luterańskim klasztorze benedyktyńskim
Östanbäcks Kloster, Szwecja
fot: dagen.se
