Luterańska antropologia nie ma złudzeń co do ludzkiej kondycji. Opisuje ona...

Luterańska antropologia nie ma złudzeń co do ludzkiej kondycji.

Opisuje ona chrześcijanina jako “simul justus et peccator” (łac. jednocześnie sprawiedliwy i grzeszny), czemu poświeciłem już kiedyś notkę.

Wierzymy, że nasz grzech jest właśnie tym miejscem, w które ze swoją świętością przychodzi Chrystus; sami zaś z siebie, jesteśmy grzechem - dobra więc musimy szukać nie w sobie, lecz w Panu.

Przyszło mi to na myśl czytając artykuł pt.:

Nie „żyj w zgodzie ze sobą”. To zwyczajnie niebezpieczne

współczesnego filozofa Tomasz Stawiszyński, który już jakiś czas temu pojawił się w Więź.

“Konfrontacja z własną ambiwalencją, własną ciemną, podstępną, wstydliwą stroną jest nie tylko doświadczeniem trudnym psychicznie, lecz również niewątpliwym wyzwaniem moralnym. Wiąże się z oczywistym dyskomfortem wynikającym z niemożności dalszego podtrzymywania wyidealizowanego obrazu siebie.

[…] Gdy raz pojmiemy, że nie jesteśmy bezwzględnie czyści, dobrzy i szlachetni, zawsze wybierający to, co najlepsze, porządni, życzliwi i bez skazy, nic już nie będzie wyglądało tak samo. […] Dopiero uświadamiając sobie w pełni własną ciemną stronę, nieoczywistość i zależność od nieświadomości, człowiek zyskuje – paradoksalnie – zupełnie nową autonomię.”

Cały artykuł polecam, link w pierwszym komentarzu ⬇️

Zstąpienie do piekieł (Chrystus dźwigający Adama)

Mikołaj Koszelew, 1900

https://wiez.pl/2022/10/25/nie-zyj-w-zgodzie-ze-soba-to-zwyczajnie-niebezpieczne/