We wczorajszej notce wspominałem o tym jak filozof Tomasz Stawiszyński zaczyna...

We wczorajszej notce wspominałem o tym jak filozof Tomasz Stawiszyński zaczyna orbitować wokół chrześcijaństwa.

W kilku wywiadach, których przesłuchałem, opowiada on o tym, że wizja troski o chorego i potrzebującego, do której wzywa chrześcijaństwo jest wizją, która jest mu bliska (zaznacza również nasze grzechy i historyczne instytucjonalne wynaturzenia).

Wczorajszy dzień w luterańskiej rodzinie to głównie wspomnienie Świętej Łucji, które w Skandynawii do tej pory jest uroczyście (i również świecko) celebrowane z wykorzystaniem symboliki światła.

13 grudnia pamiętamy również o zmarłym w 1769 roku Christianie Fürchtegocie Gellercie.

Ten oświeceniowy poeta, zostawił nam m.in. zbiór tekstów, które stały się pieśniami kościelnymi.

Jedna z nich łączy się z tym, o czym mówi Stawiszyński. Jest to pieśń numer 825 ze Śpiewnika Ewangelickiego - Kto mówi: ‘Boga ja miłuję’

1. Kto mówi “Boga ja miłuję”,

a nienawidzi braci swych,

z przykazań Bożych ten żartuje

i w sercu nie poważa ich.

Bóg, który jest miłością, chciał,

byś miłość ku swym bliźnim miał.

2. Gdy Bóg cię dobrem rozweselił,

a widzisz jako cierpi brat,

gdybyś mu wsparcia nie udzielił,

obnażonemu nie dał szat,

wstąpiłbyś tym na grzeszny szlak,

bo ci miłości Bożej brak.

3. Kto daje posłuch obmownemu,

pomaga sławę bliźnich psuć,

kto nie obraca ku dobremu,

co inni zdradnie poczną knuć,

lecz, owszem, uczestniczy w tym -

miłości nie ma w sercu swym.

7. Com czynił z bliźnich najmniejszemu,

to Jezus, Pan nasz, uznać chce,

jak gdybym wszystko świadczył Kemu,

uczynki dobre, jak i złe.

A ja, chcąc uczniem Jego być,

nie miałbym w bliźnim Mistrza czcić?

Chrystus myjący nogi apostołom.

Mozaika z monasteru Osios Lukas w Grecji,

połowa X wieku