Do heretyków w muzyce i sztuce zabierałem się jak pies do jeża. Gdy moje...

Do heretyków w muzyce i sztuce zabierałem się jak pies do jeża.

Gdy moje kryzysowe położenie pogłębiało się wraz z każdą przeczytaną książką, burzyła się moja twierdza tradycyjnego katolicyzmu, w której wszystko jest takie precyzyjne, poukładane i pewne - ową pewność gwarantował system, w którym wszystko było zdefiniowane tak, aby tę spójność zachować.

Wydaje mi się, że tę silną potrzebę precyzji i uporządkowania świata wypełnił mi tradycyjny katolicyzm właśnie.

Z tej spójnej strefy komfortu wyrwały mnie studia filozoficzne - pokazały jak pięknym i wartościowym był katolicki pęd do definiowania wszystkiego, ale uświadomiła mi też jak kultywuję żar popiołów, zamiast rozniecać ogień w moim hic et nunc.

Że teologia, katecheza, duszpasterstwo, liturgia to nie skansen, lecz próba zmagania się z wiarą i o wiarę tu gdzie postawił mnie Pan.

I w tym kryzysowym czasie profesor dyrygujący moim ówczesnym chórem rozpoczął z nami pracę nad kompozycją prof. Józef Świder - kompozytor do słów… Mikołaja Reja - renesansowego krzewiciela protestantyzmu i polszczyzny.

Utwór załączam w pierwszym komentarzu.

Chichot losu jest taki, że każdej niedzieli modlę się niedaleko tablicy poświęconej Rejowi w Parafia Ewangelicko-Augsburska w Krakowie.

O wszechmogący Boże, choć mało rozumiem,

O twojej wielmożności jeszcze niedobrze wiem,

Jedno widzę, iżeś jest, ale nie wiem jaki,

Bo twa moc okazuje już i kstałt wszelaki.

Dajże mi sie dowiedzieć o swej wielmożności,

Abych mogł lepiej służyć twej świętej miłości.

A już mię weź w opiekę, człowieka nędznego,

Abych chodził w obronie majestatu twego.

Wizerunek żywota czlowieka poczciwego (z którego pochodzi tekst utworu)

Mikolaj Rej

1567