Windą do nieba! - to utwór, który debiutował w roku w którym tron biskupa Rzymu...

Windą do nieba! - to utwór, który debiutował w roku w którym tron biskupa Rzymu obejmował arcybiskup krakowski - Karol kardynał Wojtyła.

I od kiedy dowiedziałem się, że niemieckie słowo na Wniebowstąpienie to “Himmelfahrt” (połączenie nieba i jazdy), mózg mój serwował mi ów legendarny szlagier jako ścieżkę dźwiękową do rozmyślań o Wniebowstąpieniu.

Gwarantuję, że moje antidotum zawróci Wam w głowie i rozpoczniecie w swoich domach pielgrzymki z pokoju do pokoju podśpiewując pod nosem “”LOOOOOOBET GOTT!”.

Zgodnie z biblijną rachubą czasu, dzisiejsza liturgiczna modlitwa wieczorna - nieszpory rozpoczynają Święto Wniebowstąpienia. W Ewangelickiej Liturgii Godzin święto to nie kończy jeszcze Okresu Paschalnego, gdyż dodatkowe “Alleluja” towarzyszyć będą naszym modlitwom jeszcze do końca obchodów Pięćdziesiątnicy. Gdy przygotowywałem się do konwersji, Wniebowstąpienie było często przywoływane przez kalwińskich podkasterów, jako ich powód niemożliwości uwierzenia, że ciało Chrystusa jest jednocześnie wniebowstąpione i obecnie w Eucharystii. Jako że luteranizm umie w takie paradoksy (vide: Święty-Grzesznik, Bóg-Człowiek, Chleb-Ciało, Wino-Krew), nie przekonują mnie argumenty reformowanych braci.

Architektoniczną ciekawostką ewangelicką są… stopy. Stopy w suficie. W luterskich kościołach będziecie mogli gdzieniegdzie spotkać rzeźby apostołów wpatrujących się w sufit, z którego wystają Chrystusowe stopy.

Wracając jednak do antidotum na “Windę do nieba”.

Rach, ciach, Bach!

Oratorium Wniebowstąpienia BWV11 rozpoczyna wspaniały chór trąb, bębnów, smyków i ludzkich głosów. Załączam w pierwszym komentarzu i życzę miłego podśpiewywania pod nosem.

Stopy Jezusa z sufitu nad ołtarzem kościoła ewangelickiego w Sorkwitach

Notka #168