Sola Scriptura To Bzdura 
Opat, mąż i ojciec. Takie rzeczy tylko w Hanowerze.
Opactwo Loccum działa nieprzerwanie od XII wieku. Nieprzerwanie - włączając w to czasy Reformacji i czasy współczesne.
Cysterskie opactwo przyjęło Reformację i Wyznanie Augsburskie - część mnichów pozostała duchownymi, część opuściła opactwo. Opat zaś się ożenił i zamieszkał w prałatówce (niem. Prälatur) wybudowanej dla niego i jego rodziny.
Średniowieczne opactwa cysterskie często były sprawnie działającymi przedsiębiorstwami rolnymi - tak też było w przypadku Loccum. Po Reformacji opactwo zostało przedsiębiorstwem rolnym, zaś po reformach rolnych w XIX wieku i likwidacji pańszczyzny - dużym posiadaczem ziemskim.
Tytuł członka konwentu stawał się honorowym - w uznaniu zasług na rzecz kościoła duchowny mógł zostać “członkiem” konwentu i mieć udział w zyskach opactwa.
Nieprzerwanie jednak w opactwie trwa modlitwa - Hora, wieczorna modlitwa liturgiczna (nieszpory) w kościele klasztornym.
Znaczącą postacią hanowerskiego luteranizmu był ks. Gerhard Uhlhorn. Luteranizm w Królestwie Hanoweru realizował się w pięciu niezależnych kościołach. Miały one 33 różne katechizmy i 17 kancjonałów. Ksiądz Uhlhorn w 1856 zaczął działać na rzecz zjednoczenia tych kościołów w jeden organizm kościelny. Udało się zjednoczyć pięć kościołów pod jednym konsystorzem zanim Prusy zaanektowały Królestwo Hanoweru w 1866 roku.
Zwalczał pruskie zapędy aby włączyć luterański kościół Hanoweru do ewangelicko-unijnego kościoła Prus (powstałego w wyniku przymusowej unii luteran i ~kalwinistów).
Dziesięć lat później został wybrany opatem Opactwa Loccum, co w połączeniu z jego funkcją oberkonsistorialrata (nadrzędnego radcy konsystorza?) uczyniło go de facto biskupem Kościoła Hanoweru, choć sam tego tytułu nie używał (niemieccy ewangelicy, w przeciwieństwie do ewangelików skandynawskich, słowa biskup nie używali).
Opat Gerhard Uhlhorn zarządzał hanowerskim kościołem do swojej śmierci 15 grudnia 1901 roku. W rocznicę śmierci wspomina go liturgia godzin od Evangelische Michaelsbruderschaft.
Kościół Hanoweru zachował swoją luterańską tożsamość m.in. dzięki wysiłkom Uhlhorna,
Luteranizm zaś zaczął wracać do form zakonnych (diakonatów) w XIX wieku, a do monastycyzmu w XX wieku.
I o ile często pisałem wam o konserwatywnym charakterze luterańskiej reformacji, to zerwania tradycji monastycznej bardzo żałuję. Na rekolekcje w zamknięciu jeżdżę więc do ekumenicznie gościnnych jezuitów i benedyktynów :)
A w Opactwie Loccum obecnie odbywają się seminaria teologiczne, muzyczne i liturgiczne.
Kościół Panny Marii w Hanowerze (@Gartenkirche) przygotowany do mszy roratniej.
fot: oficjalna strona parafii
